W marcu jak w garncu.

I w mojej głowie też. Jakby tego nie nazywać, chodzi o to samo. Wzloty i upadki. Słodko - gorzki smak życia. Chociaż bardziej pasuje mi mniej poetyckie porównanie.

Na przykład do asfaltu. Poddawany niskim temperaturom w zimie, wysokim w lecie, kurczy się i rozciąga, aż w końcu nie wytrzymuje, kruszy się i pęka.

Patrzę jak za oknem pada śnieg i czekam na wiosnę. Ale czuję już, jak wykluwa się ona gdzieś w moim sercu. I bardzo dobrze, bo wszystkim nam trzeba sporo nadziei.